10 settembre  - 17 dicembre 2016


La mostra “l'orizzonte infranto”  che l 'artista Kristien De Neve  costruirà in het Park ter Beuken  è la parte finale di una trilogia sul tema “the missing object”, l'oggetto mancante.  Questo progetto iniziò nel 2014 con un'esposizione all'Accademia Belgica di Roma, è proseguito nel centro storico di Roma con una installazione nei pressi della zona archeologica del Teatro Marcello e viene ora conclusa nella città natale di Lokeren, in Belgio.


L’orizzonte infranto

(concetto)

L'orizzonte lontano ha una qualità onirica e ci attrae con una grande forza magnetica.  Spesso ne siamo così attratti da vivere totalmente sbilanciati in avanti. Siamo diretti verso di lui.  L'orizzonte è quel luogo ideale dove cielo e terra confluirano l'uno nell'altra e dove la tensione lineare delle linee di fuga verrà  inghiottita definitivamente in un unico punto.  Noi sognamo una realizzazione finale.  Allora le linee di fuga si acquieteranno. L'orizzonte è la promessa del domani, laggiù in lontananza, che già ignora il presente e la sua quotidianeità.


Tutti coloro che si sono cimentati un pò con il disegno prospettico sanno che la prospettiva centrale fu inventata durante il rinascimento, così antropocentrico da acclamare l'individuo come centro assoluto dell'universo.  Tutte le linee si ragruppano e confluiscono nel punto di vista individuale. La linea d'orizzonte si trova precisamente sull'altezza degli occhi dell'individuo e su questa linea d'orizzonte si trova il punto di fuga, dritto davanti al punto di vista del singolo individuo. Noi creiamo dunque il nostro proprio orizzonte. L'orizzonte è del tutto personale e individuale.  Esso vive e muore con il punto di vista individuale.


Questo orizzonte personale pieno di promesse non è fermo. Ci segue e si muove insieme a noi.  E' inquieto, nella stessa misura in cui noi rimaniamo inquieti. Più noi corriamo per raggiungerlo, più velocemente esso retrocede.  Scivola sempre più via.


La forza magnetica dell'orizzonte personale viene dissolta quando noi ci accorgiamo che ogni promessa su questo orizzonte personale, ogni missing object,  crea una nuova promessa e un'altro e più urgente oggetto mancante. Viene infranta quando non crediamo più ciecamente nel suo assoluto valore e rifiutiamo che il presente venga inghiottito dalla promessa di un futuro ancora sostanzialmente vuoto.


Quando tutte le possibile direzioni e tutte le possibile linee non confluiscono più verso un unico punto di fuga sul nostro orizzonte personale comincia a fiorire un panorama incredibilmente largo. Allora non coincidiamo più con un unico punto, lì su un orizzonte immaginato, ma ci accorgiamo d'un tratto che noi siamo sensibilmente connessi con tutto quel che ci circonda. La cultura individualista domaninante della singola persona e personalità separata decade.  Diventiamo immensi.


In questo periodo di profonda crisi sociale è necessario un cambiamento di mentalità dove la consapevolezza della nostra fondamentale interdipendenza diventi più forte che il tendere verso i nostri propri interessi. Sarebbe opportuno porre l'orizzonte personalein un panorama più ampio e infine infrangere la regola della cultura della persona con la sua prospettiva centrale.

Un bilancio nuovo è necessario nel quale la connessione tra tutto quello che esiste venga considerata come il fondamento per ogni azione e parola.




Nel Park ter Beuken Kristien De Neve costruirà due installazioni

installazione 1.   linee di fuga

Nel prato  verrà posto un gruppo di sei  figure alte che cavalcono delle onduose linee di fuga.

Le figure  sono avvolte da tessuti  colorati di vestiti portati da molte persone.  In queste figure lineari così rivestiti c'è il richiamo ad una collettività ampia, connessa e sconessa, che si arrampica e si dimena, che si alterna e si sovvrapone, che si chiude e si apre.  C'è una allusione ai tanti gruppi di persone che si muovono e progrediscono, si cercano e si aggregano,  ...    Si slanciano verso l'alto, la spinta si verticalizza, via dalla terra che hanno in comune.

installazione 2.  l'orizzonte infranto

Dentro il laghetto sarà posta una sedia fuori misura, non utile per uso personale.  La sedia vuota è un appello alla responsabilità comune per la costruzione di una cultura e una società su misura d'uomo.  La sedia stava prima all'ingresso dell'Istituto Culturale dell'Accademia Belgica, di seguito stava come un trono molto alzato al di là dei tempi nella zona archeologica del Tempio di Apollo in Circo.  Qui, posto in mezzo all'acqua diventa ancora più irragiungibile. Dei frammenti di camicie che gallegiano intorno alla sedia alludano alle recenti tragedie avvenuti nel mare mediteraneo.,  Molte persone cadono fuori dalla società e dalla possiblità di una vita degna.  L'orizzonte personale è infranto, l'utopia impallidisce  L'appello rimane.















        10 september  2016 - 17 december 2016


De tentoonstelling “De verbroken horizon”, die de kunstenares Kristien De Neve in het Park ter Beuken zal opbouwen, is het sluitstuk van een trilogie rond “the missing object” (het ontbrekend voorwerp ). Dit project startte in 2014 in en om de Academia Belgica te Rome, werd in het historische centrum van Rome voortgezet met een installatie bij theater Marcellus, en wordt nu in haar geboortestad Lokeren besloten


De verbroken horizon

(concept)

De verre horizon zet aan tot dromen en hij lokt ons met een sterke magnetische kracht. Dikwijls zijn we er letterlijk helemaal door naar voren gebogen. We zijn op hem gericht. Deze horizon is de  denkbeeldige plaats waar hemel en aarde samen zullen vloeien en waar de lineaire spanning van vluchtlijnen in één enkel verdwijnpunt definitief opgeslorpt zal worden. We dromen van een uiteindelijke verwezenlijking. De vluchtlijnen zullen dan tot rust komen. De horizon is de belofte van morgen, daar in de verte, die het heden en het alledaagse voorbijgaat.


Eenieder die zich ooit een beetje met perspectieftekeningen bezighield, weet dat tijdens de antropocentrische Renaissance het centraal perspectief uitgevonden werd, wat het individu tot absoluut centrum van de wereld uitriep. Alle lijnen worden er samengebundeld naar het individuele standpunt. De horizon bevindt zich precies op de ooghoogte van het individu en op die horizonlijn bevindt zich het vluchtpunt, recht voor het standpunt van dat enkele individu.

Wij creëeren dus zelf onze eigen horizon. De horizonlijn is totaal persoonlijk en individueel. Ze staat en valt samen met ons individueel standpunt.



Deze beloftevolle persoonlijke horizon ligt niet stil. Hij volgt ons. Hij beweegt samen met ons. Hij is rusteloos zolang wij rusteloos blijven. Hoe vlugger we lopen om hem te bereiken, hoe sneller hij terugwijkt. Hij slipt steeds verder weg.



De magnetische kracht van de persoonlijke horizon valt in duigen wanneer we beseffen dat elke belofte op die persoonlijke horizon, elk “ missing object”, een nieuwe en meer dringende belofte of “missing object” creëert. De betovering wordt verbroken wanneer we niet meer blind geloven in de absolute waarde ervan, en zo verwerpen dat het heden opgeslorpt wordt door de belofte van een substantieel nog lege toekomst. 



Wanneer alle mogelijke richtingen en alle mogelijke lijnen niet meer samengebundeld worden in één enkel vluchtpunt op onze persoonlijke horizon bloeit een ongelofelijk wijd en breed panorama open. Dan vallen we niet meer samen met één enkel punt, daar op een ingebeelde horizon, maar merken we opeens dat we voelbaar verbonden zijn met alles wat ons omringt. De dominante individualistische cultuur van de enkele ‘afgesneden’ persoon en persoonlijkheid valt weg. We worden immens.



In deze periode van diepe sociale crisis is een mentaliteitsverandering nodig: de regel van de persoonlijheidscultuur met zijn centraal perspectief zou moeten  doorbroken worden. Op die manier wordt het bewustzijn van onze fundamentele onderlinge afhankelijkheid sterker dan het streven naar eigenbelang. We bereiken dan  een nieuw e evenwicht, waarbij de verbondenheid tussen alles wat bestaat hét fundament wordt voor ons denken en ons handelen.



In het park ter Beuken zal Kristien De Neve twee installaties opbouwen.

installatie 1 de vluchtlijnen

In het grasveld zal een groep van zes figuren geplaatst worden die elk hoog op golvende vluchtlijnen zitten. De figuren zijn kleurrijk omwikkeld door de stof van kleren, gedragen door heel veel mensen. Het is een allusie op een ruime collectiviteit die zich opent en dan weer sluit. Verbonden én losgekoppeld, omhoog klimmend, over elkaar kruipend, wriemelend en kronkelend, streven ze naar de hoogte, weg van een gemeenschappelijke grond.

installatie 2 de verbroken horizon

Midden in het vijvertje zal een grote buitenmaatse stoel staan, niet geschikt voor persoonlijk gebruik.

De lege stoel is een oproep tot gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de opbouw van een cultuur en een samenleving op mensenmaat.

Deze stond eerst aan de ingang van het culturele instituut van de Academia Belgica , dan tronend en hoog verheven boven alle tijden in de archeologische zone Tempio di Apollo in Circo.

Hier in Lokeren, geplaatst midden in het water, wordt hij nòg meer onbereikbaar. Drijvende hemden rond de stoel alluderen op de tragedie in de Middellandse Zee. Vele personen vallen buiten de samenleving. De persoonlijke horizon is verbroken, de utopie verbleekt. De oproep blijft.